امروز عده ای برای مسابقه «دو» به انتخابات آمده اند. آمده اند مدال طلای ماراتن سیاست را از آن خود کنند. آن آقازاده راست می گفت، تو با هر کسی که مسابقه دهی این رقیب توست که اول می شود، نه اینکه بخاطر پای نداشته ات باشد، آخر تو به خود اجازه نمی دهی که به رقیب لگد پراکنی کنی و او را از دور خارج کنی. ولی برخی از همین حالا نشان می دهند که در دویدن تواناتر و در سبقت گرفتن حریص تر و در جلوتر رفتن و جا گذاشتن «ولی»، چقدر سرعت دارند. سبک راه رفتن تو کفر بعضی ها را درآورده است، ولی من یقین دارم تو با این پایی که داری و قسم به آن پایی که نداری، از علی جلوتر نخواهی رفت...

و این تازه شروع یک جهاد است
یک جهاد مقدس
حتی اگر آقا سعید ما رأی هم نیاورد!
حتی اگر آقای دکتر قالیباف یا دکتر ولایتی رئیس جمهور شوند
یا حتی اگر آقای روحانی آقای رضای سکان دولت را به دست بگیرند
باید قبول کنند که این جریان جهادی را نمی توان ساکت نگه داشت
باید به این باور برسند که سعید جلیلی و نه سعید جلیلی بلکه این گفتمانی که سعید جلیلی در این دوره از انتخابات زنده و احیاء کرد کارهایی می تواند بکند کارستان...
اگر خودشان هم نخواهند (که به نظر می رسد قالیباف و ولایتی علاقه هایی خاص به این جریان دارند) این جریان نخواهد گذاشت پرچم این گفتمان به زمین بیفتد!
تاریخ این روزها را هم فراموش نخواهد کرد.