صادقانه

این نوشته ها به بررسي ريشه‌ها و عوامل بروز فتنه در دوران اميرالمومنين و نقش خواص در آن پرداخته که توسط استاد حسن رحیم پور ازغدی بیان شده، انشاء الله این مباحث رو در چند بخش تقدیم حضور شما میکنم واسه خود من که خیلی سازنده بود  و پرمحتوا!

حضرت امير(ع) فرمود: در فتنه دل‌هاي سابقاً مؤمن دو دل و سست مي‌شوند، مردان سالم گمراه مي‌شوند، رأي درست و نادرست در هم مي‌آميزد، فرزند با پدر كينه مي‌توزد، پدر و فرزند عليه يكديگر كينه مي‌ورزند.

در زمان امام علي(ع) يكي از مواردي كه خود حضرت آن را فتنه ناميدند، شورش جمل بود كه منتهي به جنگ جمل شد و اين جنگ، اولين جنگي بود كه بر علي(ع) تحميل شد يا خود حضرت در نهج‌البلاغه، شورش طلحه و زبير را فتنه ناميدند و از مردم خواستند كه آن را سركوب‌ كنند و طي نامه‌اي به مردم كوفه نوشتند كه ديگ آشوب به جوش آمده و فتنه آغاز شده است؛ همه به سوي رهبر خود بشتابيد و در جهاد عليه فتنه شتاب كنيد كه تأخير خطرناك است.
دشمنان حضرت علي(ع) در جنگ جمل جزو خوشنام‌ترين خوش‌سابقه‌ترين افراد و اصحاب پيامبر(ص) بودند؛ كساني كه حضرت امير(ع) مي‌فرمايد ما از كودكي و خردسالي با هم بزرگ شديم و در جبهه‌ها هميشه همه در كنار هم بوديم.
طلحه و زبير بارها در جهاد در خط مقدم بودند. شخص ديگر كيست؟ عايشه؛ ام‌المؤمنين و همسر پيامبر(ص). عايشه جزو نزديك‌ترين افراد به پيامبر(ص) بود.
عثمان خليفه سوم كشته و پس از آن شورش شروع مي‌شود. اين شورش به حدي است كه سه روز جنازه خليفه روي زمين مي‌ماند و هيچ كس حاضر نمي‌شود كه او را دفن كند؛ يعني فضاي مدينه اينگونه بود. مي‌دانيد كه جنازه عثمان، خليفه سوم را در نيمه شب و بعد از سه روز آنهم با وساطت اميرالمؤمنين(ع) براي دفن بردند. ابتدا مردم مدينه نگذاشتند كه او در قبرستان مسلمانان دفن شود و به همين خاطر عثمان را در مقبره و باغ يك كسي دفن و بعد روي آن ديوار خراب كردند تا كسي نبش قبر نكند كه بعدها همانجا جزو قبرستان بقيع شد.
در واقع خود قضيه قتل خليفه نيز يك فتنه بود و از مواردي بود كه حق و باطل با يكديگر مخلوط شده بودند. حضرت امير(ع) هم منتقد روش حكومتي عثمان بودند و هم در عين حال مخالف قتل خليفه.

به قول خواهرزاده عزیزم و با همون زبان کودکانه اش که صبح ها وقتی از خواب بیدار میشه میگه:

آقاجان سلام!

و احساس کبوتر بودنم را تازه فهمیدم

و بستم رشته پرواز خود را با هزاران زائر دیگر

به قفل پنجره فولاد آقا هر چه محکم تر

و گفتم ای کران تا بی کران صحن و رواقت

زائرم کردی و و غمها را زودودی از وجودم

زبانم، آشیانم، آب و نانم داده ای

بگذار همین جا بال و پر گیرم

در این جا این وسیع نور، قاصد گردم این زوار عاشق را

همان دشت شقایق را

بگو تا نامه بر باشم

ز بام خود هوایم کن

برایه یک سفر امشب دعایم کن

که تا کرب و بلا پر گیرم و

بوسم دوباره خاک سرخی را که بوی سیب سرخ می آید

هوایم کن هوایم کن

برایه یک سفر امشب دعایم کن

که تا کرب و بلا پر گیرم

بوسم دوباره خاک سرخی را که بوی سیب سرخ می آید

از آن شش گوشه روشن

هوائیم هوائیم

دوباره کربلائیم

هوایم کن هوائیم

دوباره کربلائیم

وقتی به طوس، جا به کنار تو میکنم

احساس وصل حق، به جوار تو می کنم

در بین خلق از همه با آبرو ترم

چون کسب آبرو ز غبار تو می کنم

یک حج به نامه عملم ثبت می شود

با هر قدم که رو به دیار تو می کنم

بر یازده امام چو دلتنگ می شوم

می آیمو طواف مزار تو می کنم...

سرازیری قبر علی ابن موسی الرضا به فریادمون برسه بلند صلوات بفرست!

اللهم صلعلی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

التماس دعا

تب كرده بودم. آقاجون بنده خدا حسابي دستپاچه شده بود و هر كار كه بلد بود مي‎كرد. از «پاشويه» تا پختن شلغم!... اما هر كار مي‎كرد، لبم به چيزي باز نمي‎شد. نه اين‎كه دوست نداشتم چيزي بخورم، اشتها نداشتم. شب اول، آقاجون به يكي از همسايه‎‎ها روانداخت كه براي من سوپ درست كند. بوي سوپ هم نتوانست اشتهايم را بيدار كند. اگر«يك هفته پيش» بود، تمام قابلمه سوپ را هم كه مي‎خوردم، سير نمي‎شدم. گاهي وقت‎ها هم آقاجون از پرخوري‎ام حرص مي‎خورد و دعوايم مي‎كرد كه: آخه باباجون! اومديم و يه روز - خداي نكرده - قحطي شد؛ تو همون «روز اول» مي‎ميري كه. بعد هم تندي آرام مي‎شد و زبر لبي مي‎گفت: «دور از جون»! يواش يواش، گرسنگي فشار آورد و تب هم اضافه شد و اعصابم به هم ريخت. اول از تلخي قرص‎ها اشكال گرفتم و بعد پيله كردم به مزه بد شربت سينه و دست آخر هم غر زدم كه چرا آب دستشويي سرد است و خلاصه هر آن منتظر بودم آقاجون از كوره در برود و سرم داد بكشد كه: «اصلا به من چه!... حقته ولت كنم بال - بال بزني»... اما آقاجون انگار نه انگار كه آقاجون هميشه بود و كم حوصله. تا صبح كنارم نشست و غُرغُرم را تحمل كرد. سه روز بعد كه حالم بهتر شد، حسابي از آقاجون، عذرخواهي كردم، اما آقاجون فقط لبخند زد و گفت: «عيب نداره. مي‎دونم كه دست خودت نبود... آدميزاد، عجيبه، وقتي يه حسش قاتي مي‎كنه، بقيه حساشم به هم مي‎ريزن. اون شب گرسنه‎ات بود و ميل به غذا نداشتي. همين، همه‎چيزت رو به هم زده بود». بعد هم مو‎هايم را نوازش كرد و آهسته گفت: «منم اگه مريض بشم، همين‎جوري مي‎شم.»

پدر: (همون‎جا چند تا چيز ياد گرفتم. آدما وقتي آسايش دارن كه با حس‎شون درست رفتار كنن. آسايش گرسنگي با سيريه... راحتي چشم آدم با ديدن چيزاي زيباست... خلاصه هرچيز براي استفاده‎اي آفريده شده كه اگه تو همون راه استفاده بشه، لذت مي‎بريم... دل آدما هم براي پيدا كردن راه درست استفاده از همه‎چيز آفريده شده... وقتي الكي به چيزاي بيخود مشغولش مي‎كنيم، مثل آدمي مي‎شه كه مريضه، غذا رو هم دوست داره اما اشتها نداره!...)

نوشته آسدمحمدسادات اخوی

ساعتی دوزمانه یکی به وقت ایران دیگری به وقت ...!

خاتمي در ايام انتخابات به منظور جمع‌آوري اعانه براي مخارج تبليغاتي موسوي به كشورهاي عربي سفر ‌كرده بود...

داستان دیدار خاتمی با امیرعبدالله پادشاه عربستان واقعا شنیدنی است!!!

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!!!

همه ما میدانیم که زبان فارسی زبان رایج سرزمین باستانی ماست و علاوه بر این قندپارسی زبانهای بومی و محلی نیز در این سرزمین رایج و مصطلح است. زبانهایی نظیر ترکی، کردی، گیلکی، بلوچی و بختیاری و ... که بسیاری از هموطنان ما از این زبانها برای گفتگوهای روزمره شان استفاده میکنند که عمده این زبانها قلمرو و محدوده مشخص و خاصی دارد.

اگه شما هم چیزی به ذهنتون میرسه حتما تو قسمت نظرات بنویسین شاید یه لغت نامه جامعی درست شد!

جای همه شما خالی یه چند روزی بود که قم نائب الزیاره همه شما دوستان عزیزم بودم،این شعر همه به مناسبت فرخنده میلاد با سعادت بانوی آفتاب حضرت معصومه(سلام الله علیها):

با همین چشم های خود دیدم، زیر باران بی امان بانو!

درحرم قطره قطره  می افتاد  آسمان  روی  آسمان  بانو

صورتم قطره قطره حس کرده ست چادرت خیس می شوداما

به خدا گریه های من گاهی دست من نیست مهربان بانو

گم شده خاطرات کودکی ام گریه گریه در ازدحام حرم

 باز هم آمدم که گم بشوم من همان کودکم همان،بانو

باز هم مثل کودکی هر سو می دوم در رواق تو در تو

دفترم دشت و واژه ها آهو...گفتم آهو و ناگهان بانو...

شاعری در قطار قم - مشهد چای می خوردو زیر لب می گفت:

شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو

شعر از دست واژه ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است

بغض یعنی که حرف هایم را از نگاهم خودت بخوان بانو

این غزل گریه ها که می بینی آنِ شعر است، شعر آیینی

زنده ام با همین جهان بینی، ای جهان من ای جهان بانو!

کوچه در کوچه قم دیار من است شهر ایل من و تبار من است

زادگاه من و مزار من است ،مرگ یک روز بی گمان بانو!!!

اثر بی بدیل سید حمید رضا برقعی

"اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"

من کلا حضرت حافظ رو دوست دارم

همیشه هم میشه گفت یه جورایی خوب حالی بهمون داده!

این تفعل هم تقدیم به همه اونایی که حافظ رو دوست دارند و باهاش زندگی می کنند:

یه پیشنهاد هم به دوستان وبلاگ نویس:بیاد بمناسبت امروز(بزرگداشت حافظ) یه تفعلی به دیوان حضرت حافظ بزنیم و اون رو تو وبلاگ مون قرار بدیم.

بسم الله:

همراهان: